Home

Featured Articles

May 15, 2026
Swetha Iyer

The Kantara of Kerala That Remains Untold

Somewhere in Palakkad, in a town most Indians could not place on a map, a community has been reenacting a war every year for centuries. Here is a goddess who emerged from her temple in battle form and went to war for her people. There is a copper leaf ultimatum whose original is said to still exist. There are toddy tappers who became accidental heroes, and a river whose name may carry the memory of a sword being washed clean after victory. And every February or March, without cameras or cultural tourism budgets, all of it comes alive again. This is Konganpada. Kerala’s war festival. And if you have not heard of it, you are not alone. When Rishab Shetty’s Kantara swept through Indian cinema in 2022, it carried images of forest spirits, village deities, ritual justice, and a faith that breathes through the soil itself. Audiences responded with recognition rather than discovery. The story felt known. That is because such worlds have never stopped existing across India. They simply exist without an audience, without a release date, and without a marketing campaign. Konganpada is one of them. To understand it, you need to understand the Palghat Gap. For centuries, this natural break in the Western Ghats was the only passable route between the fertile plains of Kerala and the Kongu country to the east, encompassing present-day Coimbatore and parts of Tamil Nadu. Spices, chillies, turmeric, coriander, and areca nut moved westward through this gap on the backs of bullocks and buffaloes. Paddy moved east in return. The town of Chittur, sitting at the western edge of this corridor, was both a trading hub and a border town. Wealth attracted attention. And attention, eventually, brought conflict. The origin of the Konganpada tradition traces back to a caravan dispute near Chittur. The Kongu ruler of the time, Rajadhi Raja, believed his men had been wronged, whether by the villagers or, as an alternate account suggests, by a flash flood on the Bharatapuzha river that washed away animals and goods and whose survivors chose to blame the Naludesam people rather than nature. The version matters less than what followed. Rajadhi Raja sent an ultimatum on a copper leaf demanding restitution. Local tradition holds that this document is still preserved by the Chittedathu family, in whose custody it has remained across generations. When the ultimatum arrived at Chittur, panic followed. The people gathered at the Chitturkavu Bhagavathi Temple and placed the copper leaf before the goddess Bhadrakali, seeking protection. According to faith and memory passed down without interruption, the goddess answered. When the Kongu forces crossed the Walayar River, the recognised boundary of Chittur Taluk, the first warning came not from scouts or soldiers but from toddy tappers of the Izhuvan community who were already up the palmyra trees at dawn. They climbed down without removing their tapping gear and ran to alert the four villages. That act of ordinary urgency became part of the festival’s reenactment and has remained so ever since. What followed, in the tradition of Chittur, was divine intervention. The goddess is believed to have emerged from the temple in battle form, led the Chittur common folk to victory, and upon returning, washed her sword in the Walayar river before retiring to the sanctum. Some accounts hold that the river’s name carries the memory of that moment. This episode is remembered every year through the Konganpada festival, observed in the Malayalam month of Kumbham, which falls in February or March. The 2026 edition has concluded; the next cycle is expected in early 2027. The festival opens with Chilambu, a ritual reenactment of the moment the war ultimatum was received and the frightened community turned to the goddess. A flag hoisting the next morning signals readiness. As evening falls, the Velichappadu, the temple oracle dressed in ceremonial silk and carrying a shining sword, leads a torch-lit procession toward the battlefield at Poovathum Kavu. Among those in the procession are participants dressed in traditional toddy-tapping attire, honouring the Izhuvan community whose dawn warning made the defence possible. The following day belongs to the Kuttikolam, one of the festival's most visually striking and quietly profound moments. Young girls dressed as boy warriors and young boys dressed in the form of the Devi are carried on the shoulders of their fathers and uncles through the streets. It is the community's way of saying, across centuries of practice, that courage and divinity belong to no single form As dusk settles, the Olavayana takes place: a member of the Chittedathu family dresses as the Kongu messenger and reads aloud the declaration of war, transcribed onto a cadjan leaf, before the goddess. Around ten at night, the mock battle begins at Poovathunkavu, with men on horseback, the sound of percussion, and participants wearing buffalo head masks to honor the animals that perished in the original conflict. Some feign death and are carried back by wailing companions, a detail drawn directly from accounts of the original battle in which local leaders fell and were returned to their families. On the third day, 101 rounds of the kathinavedi, iron pipe crackers, mark the victory. The festival closes with Devendra Pallu, where members of the Srikandath Panikkar family, the traditional military instructors of Chittur’s warrior households, lead the community in a display of martial arts and physical training. It is the most quietly significant part of the celebration: a living institution acknowledging that the skills used in that ancient defence were never abandoned, only transformed into ritual. The historical dating of the original conflict remains genuinely contested. Scholars have proposed dates ranging from the ninth century to the seventeenth, with some placing it as late as 1695 C.E. The records are sparse, the oral traditions layered. What this ambiguity reveals is not a weakness in the tradition but its very nature. Konganpada does not survive because historians have agreed on a date. It survives because a community chose to remember, and has never stopped. Kantara worked because Rishab Shetty trusted his material without explaining it away. He did not simplify ritual for wider acceptance or soften sacred belief for modern sensibilities. He presented it on its own terms. The film’s audiences responded not with curiosity about something exotic, but with recognition of something they already carried. Konganpada asks for the same trust. It does not announce itself. It does not have a trailer or a press release. It has a copper leaf, a river with a name that tells a story, a predawn warning from ordinary working men, and a goddess who took the warrior form to save her own when the moment required it. Some stories do not need a screenplay. They just need someone to look. References and Sources Kerala Tourism Board. "Chittur Kongan Pada, Chittur Kavu." Official festival documentation. Palakkad District, Kerala. Maddy. "The Kongan Pada at Chittur: A Study." Maddy's Ramblings (blog). January 2019. Chittur Kavu Temple Administration. Konganpada Festival: Official Event Brief. Executive Officer, Chittur Kavu, SH25 Anikode, Chittur, Palakkad District, Kerala 678101. District Tourism Promotion Council, Palakkad. Festival records and accessibility documentation for Konganpada, Chittur Municipality. Palakkad, Kerala.

May 15, 2026
Alkesh Patel

કાશ્મીર મુદ્દે ચર્ચા થઈ રહી હતી ત્યારે સમજાયું કે આ તો ગરબડ છે, સુધારો કરવો પડશેઃ ગોપાલભાઈ ગોસ્વામી

[અલકેશ પટેલ] મે 2026 – કાશ્મીરનો મુદ્દો હોય કે પછી નક્સલવાદનો, આતંકવાદની વાત હોય કે પછી લવ જેહાદની, સીએએની ચર્ચા હોય કે પછી એનઆરસીની, ઇતિહાસની વાત હોય કે પછી હિન્દુ મંદિરોના વિધ્વંસની—આ દેશમાં હંમેશાં એક એવો નૅરેટિવ હાવી રહ્યો છે જે વાસ્તવિકતાથી સદંતર વિરુદ્ધ હોય છે. અને કમનસીબે મોટાભાગના સામાન્ય નાગરિકો આ નકારાત્મક નૅરેટિવનો ભોગ બનતા રહ્યા છે. એક ચોક્કસ પ્રકારના, એક તરફી નૅરેટિવને કારણે દેશમાં ખાસ કરીને 2014 પહેલાં એવી સ્થિતિનું નિર્માણ થયેલું હતું જ્યાં સમાજમાં નકારાત્મકતા અને હતાશા લગભગ સાર્વત્રિક બની ગઈ હતી. મીડિયાની ભૂમિકા પણ આ બાબતે એકતરફી હતી એ વાત અજાણી નથી. એ સમયગાળામાં ગુજરાત સહિત દેશમાં અનેક લોકોને એવું લાગ્યા કરતું હતું કે વિવિધ મુદ્દે જે એકતરફી વિમર્શ થાય છે અને તેને કારણે દુનિયામાં દેશની છબિને નુકસાન થાય છે. આ સ્થિતિ બદલવા કશુંક કરવું જોઈએ એવી લાગણી ઘણા લોકોને થતી હતી. જોકે આ માટે તેમને યોગ્ય દિશા મળતી નહોતી. અથવા એવું કહેવું જોઈએ કે, દિશા તો દેખાતી હતી પરંતુ તેના ઉપર ચાલવા માટે વધારે લોકો તૈયાર નહોતા. ખાસ કરીને દેશનો બુદ્ધિજીવી વર્ગ એક પ્રકારે નિષ્ક્રિય અવસ્થામાં ચાલ્યો ગયો હતો એવું કહેવું જરાય ખોટું નથી. રાષ્ટ્ર-પ્રથમની વિચારધારા ધરાવતા અનેક લોકો ગાંઠનું ગોપીચંદન કરીને પણ સાચી વાતો લોકો સુધી લઈ જવા મથામણ કરતા હતા, પણ તેમને વ્યાપક જનસમુદાયનું પીઠબળ મળતું નહોતું. પીઠબળ નહીં મળવાનું મુખ્ય કારણ શું? આ પ્રશ્ન સાથે GAP ગ્રુપ ઑફ કંપનીઝના ચૅરમેન શ્રી ગોપાલભાઈ ગોસ્વામીને મળવાનું થયું ત્યારે આખો મુદ્દો યોગ્ય રીતે સમજાયો. છેલ્લા પાંચેક વર્ષથી સુરત લિટફેસ્ટ નામે સાહિત્ય અને સાંસ્કૃતિક કાર્યક્રમોનું ખૂબ મોટાપાયે આયોજન કરનાર શ્રી ગોપાલભાઈએ કહ્યું કે, વાસ્તવમાં 2009માં રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘના એક વર્ગ દરમિયાન જમ્મુ-કાશ્મીર વિશે વિમર્શ ચાલી રહ્યો હતો. એ દરમિયાન એક સહભાગીએ જે રજૂઆત કરી એ ત્યાં ઉપસ્થિત સૌને માટે ચિંતાજનક હતી. એ સહભાગીએ કહ્યું કે, કાશ્મીરમાં ભારતીય સૈન્ય સ્થાનિક પ્રજા ઉપર અત્યાચાર કરે છે અને મહિલાઓ ઉપર દુષ્કર્મ કરે છે. તેમને પૂછવામાં આવ્યું કે, તમને આવું કોણે કહ્યું? ત્યારે તેમણે જવાબ આપ્યો કે, આ બધું અરુંધતી રૉયના પુસ્તકમાં લખેલું છે અને મીડિયા પણ કહે છે. વર્ગમાં સામેલ સહભાગીની એ વાત ત્યાં ઉપસ્થિત બાકીના બધા જાણતા હતા તેથી ઘણાએ હસી કાઢી, ઘણાએ મૌન રહેવાનું પસંદ કર્યું. પરંતુ મને વિચાર આવ્યો કે, ઉચ્ચ શિક્ષિત વર્ગમાં જો આ નૅરેટિવ ઘર કરી ગયો હોય તો તેને દૂર કરવા માટે કોઈ સકારાત્મક – રચનાત્મક કામગીરી કરવી જોઈએ. આ માટે મનોમંથન શરૂ કર્યું. વિવિધ કાર્યક્રમોમાં હાજરી આપવાનું અને નિરીક્ષણ કરવાનું શરૂ કર્યું. વિચાર આવ્યો કે, વડાપ્રધાન નરેન્દ્રભાઈ મોદી સ્વતંત્રતાના એકસોમા વર્ષે અર્થાત 2047માં વિકસિત ભારત વિશે વાત કરે છે તો આપણે પણ શું એ દિશામાં કોઈ કામગીરી કરી શકીએ! અને તે સાથે જ સમગ્ર દેશમાં સૌપ્રથમ વખત “ભારત@2047” શબ્દપ્રયોગ કોઈન કર્યો અને તેને સંલગ્ન પ્રવૃત્તિઓ કરવાનું વિચાર્યું જેમાં ભારતીય સંસ્કૃતિ કેન્દ્રમાં હોય. તેમાંથી સુરત લિટફેસ્ટનો વિચાર જન્મ્યો અને અત્યાર સુધીમાં ચાર આવૃત્તિ સફળતાપૂર્વક પૂર્ણ કરવામાં આવી છે. અને આવતા વર્ષ - 2027 માટે પાંચમી આવૃત્તિનું આયોજન શરૂ થઈ ગયું છે. ડૉ. ગોપાલભાઈ ગોસ્વામી અને GAP મૂળ ઉત્તરાખંડના પરંતુ 1980ના દાયકાથી ગુજરાતમાં સ્થાયી થયેલા ગોપાલભાઈ ગોસ્વામી બિઝનેસ મેનેજમેન્ટમાં ડૉક્ટરેટ છે. ઉત્તરાખંડના પૂજારી પરિવારમાંથી આવતા ગોપાલભાઈના પિતા તો ભારતીય સૈન્યના જવાન હતા, પરંતુ કાકા પાસેથી ધર્મ તેમજ શાસ્ત્રોને ઊંડાણપૂર્વક જાણવા-સમજવાની તક મળી. ગોપાલભાઈને પહેલા ધોરણથી જ વાચનનું ઘેલું લાગ્યું હતું પરિણામે જે એક્સપોઝર મળ્યું એ જ તેમને લિટરેચર ફેસ્ટિવલ જેવી રચનાત્મક પ્રવૃત્તિ તરફ દોરી ગયો હોય એવું કહી શકાય. સુરત લિટરેચર ફેસ્ટિવલ – અર્થાત સુરત લિટફેસ્ટ ભારત@2047ના કેન્દ્રીય થીમ હેઠળ યોજાતો સુરત લિટરેચર ફેસ્ટિવલ – અર્થાત સુરત લિટફેસ્ટ ગુજરાતનો સૌથી મોટો સાહિત્ય ઉત્સવ આગામી સમયમાં અન્ય શહેરો અને અન્ય રાજ્યો માટે પણ માર્ગદર્શક બની રહેશે એમાં શંકાને સ્થાન નથી. તેનું મુખ્ય કારણ એ છે કે, આ ફેસ્ટમાં માત્ર સાહિત્ય કે પુસ્તકોની જ વાત નથી થતી પરંતુ સાથે સાથે ભારતીય સાહિત્ય અને સંગીતની પણ અહીં રજૂઆત થાય છે. સુરત લિટફેસ્ટમાં અત્યાર સુધીમાં ચાણક્ય સિરિયલ ફેમ ચંદ્રપ્રકાશ દ્વિવેદી, કેરલ સ્ટોરીથી સુપ્રસિદ્ધ થયેલા વર્સેટાઈલ અભિનેત્રી અદા શર્મા, સ્વામી શ્રી પરમાત્માનંદ, સ્વામી શ્રી નરસિંહાનંદ, ઓર્ગેનાઈઝરના તંત્રી શ્રી પ્રફુલ્લ કેતકર, પત્રકાર-લેખક ડૉ. શિપ્રા માથુર, ન્યૂઝ18ના મેનેજિંગ એડિટર આનંદ નરસિંહન, દૂરદર્શનના વરિષ્ઠ પત્રકાર પ્રખર શ્રીવાસ્તવ, રાજધર્મના પત્રકાર સુશ્રી અર્ચના તિવારી, ફિલ્મ નિર્દેશક સુદિપ્તો સેન, પ્રખર સનાતની વક્તા સુશ્રી મીનાક્ષી સેહરાવત, સિનિયર પત્રકાર અમન ચોપરા ઉપરાંત દેશના ટોચના શાસ્ત્રીય નૃત્ય કલાકારો અને સાધુ-સંતો તથા રાજકારણીઓ સામેલ થયા છે. એક લાખ પરિવાર સુધી પહોંચવાનું લક્ષ્ય શ્રી ગોપાલભાઈ અને તેમના ભાગીદાર શ્રી અંબરિષ પરજિયા બિઝનેસની સાથે સાંસ્કૃતિક-સાહિત્યિક પ્રવૃત્તિઓને તો પ્રોત્સાહન આપે જ છે પરંતુ તેમનું બીજા એક સંકલ્પની પણ નોંધ લેવી જોઈએ. તેમની કંપની GAP ગ્રુપ ઑફ કંપનીઝ વતી રાષ્ટ્રવાદ અને સનાતનનો માત્ર વિચાર જ નહીં પરંતુ તેનાં સાંસ્કૃતિક પ્રતીકો પણ લોકો સુધી પહોંચે એ વાત કોઈને પણ ગૌરવાન્વિત કરી દે એવી છે. અમદાવાદ, સુરત તેમજ ધોલેરામાં ઑફિસો ધરાવતી અને રેસિડેન્શિયલ, કોમર્સિયલ, ઈન્ડસ્ટ્રીયલ તેમજ ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચરના પ્રોજેક્ટ્સમાં સંકળાયેલી આ કંપની વર્ષ 2047 સુધીમાં એક લાખ પરિવાર સુધી શંખ, સંકલ્પપત્ર, ભગવદ્ ગીતા, શિક્ષાપત્રી પહોંચાડવાનું લક્ષ્ય રાખે છે. હિન્દુ સનાતન સભ્યતાનાં આ પ્રતીકો વર્તમાનની સાથે નવી પેઢીઓને પણ ભારત સાથે જોડી રાખશે તે નિશ્ચિત છે. નૅરેટિવને તોડવા કરતાં નૅરેટિવ ઘડવો એ પણ એક પ્રકારનું રાષ્ટ્રીય કર્મ છે. અને કદાચ એટલે જ શ્રી ગોપાલભાઈ અને તેમની કંપની દ્વારા NITમાં ચિંતન પ્રતિષ્ઠાન નામે એક ચૅપ્ટરની સ્થાપના કરવામાં આવી છે, જેના હેઠળ ભારતીય સભ્યતા-સંસ્કૃતિની સાચી વાતો વિદ્યાર્થીઓ-પ્રાધ્યાપકો સુધી પહોંચે. સારાંશ ટૂંકમાં એવું ચોક્કસ કહી શકાય કે સ્વતંત્રતા પછી ખોટા ઇતિહાસ દ્વારા, ડાબેરી ઈકોસિસ્ટમ દ્વારા ભારતના સાચા ઇતિહાસને, સાચી સંસ્કૃતિને જે રીતે હાંસિયામાં ધકેલી દેવાના પ્રયાસ સાત દાયકા સુધી થતા રહ્યા અને તેને પરિણામે દેશ અને દુનિયામાં ભારતની જે ખોટી છબિ ઊભી થઈ – સત્ય અને નૅરેટિવ વચ્ચે જે ગૅપ (gap) સર્જાઈ હતી તેને સુલટાવવા માટે જે વિવિધ સ્તરે પ્રયાસ થાય છે તેમાં એક મહત્ત્વનો પ્રયાસ GAP (ગૅપ) કંપની દ્વારા થઈ રહ્યો છે.